Bir Hayaldi Çıktım Yola..

Eskilerden birisi bana hep derdi ki “Semra bu benim rüyam deme sakın!!! Bu benim hayalim de; onu gerçekleştir…”

Geç kalmış bir feryat bu belki de... Çok önceleri yapılması gereken işler …

Bir kemik iliği nakil ünitesi, bir hasta yakınlarına ait konuk evi…Şimdi biraz düşünelim ;

Onca zorlukla şehir şehir geziyorlar es kaza kabul edildikleri hastanede ailesinden uzak kemik iliği için yatıyorlar… bilmedikleri şehrin, bilmedikleri soğuk kirli koridorları olan, bilmedikleri doktorların hastanelerine… Bir çocuk ki evinden ait olduğu şehirden ayrılmadan lösemi tedavisinde gerekli görüldüğü için kemik iliği transferi olacak…

Bir aile gelmiş Çanakkale’den , Mardin’den , Van’dan, Malatya’dan ..bir umutla…sayısız geceler minicik beden iyi olsun diye hastane koridorlarında, tuvalet kapılarının önünde, pastanelerde sandalyelerin üzerinde güya dinleniyorlar…Dinlenirken de dua ediyorlar, odasındaki miniğin iyi olması için…

Peki soru ?

Neden Bursa’da bir Kemik İliği Nakil Ünitesi Olmasın? Neden şehir dışındaki insanların Bursa’da rahat rahat dinlenebilecekleri bir Konuk Evi olmasın?

Ya çözüm? Bunlar benim hayalim(di)…Bunlar benim şehrimde Bursa’da olmalı!!!

Yukarıda hayallerim var … Şimdi başka şeyler anlatayım sizlere .İşin başında bunu hiç aklıma getirememiştim oysa;

Bir gün dedim ki kendi kendime ben lösemi hastası olan çocukları tiyatroya götüremiyorum…O halde tiyatroyu bu çocuklara getirmeliyim…

Bu fikri çok yakın arkadaşım Burcu ile paylaştım…İlk etapta niyetimiz çocuklara oyun oynamaktı…Sonrasında gördük ki çocuklara seslenmek, çocuk yüreklere hizmet etmek büyüklerden kat be kat zor. Peki dedim o halde bu oyunu neden büyüklere oynamıyoruz? Neden o çocuklar için bir şeyler yapmıyoruz?

Bu fikir gelişti büyüdü…Marmara Lions Klübü bu fikre sıcak hatta sımsıcak baktı…Şimdilerde 15 kişilik bir grup ile tamamen amatör oyunculardan oluşan bir tiyatro ekibi var… Bu insanlar ömürlerinde hiç sahneye çıkmamış tamamen amatör olan oyuncular…
Peki bu ekip ne yapacak?!?

Bu ekip Bursa Lösemili Çocuklara Yardım Derneği için kolları sıvıyacak…Kolları sıvayacak ve hayalleri gerçekleştirecek. Çünkü artık bu hayal benim olmaktan çıktı…Bu hayal tüm ekibin hayali…Tüm Bursa’nın hayali artık…Tabi ki izleyiciyle ,sizlerle…

Ha bu arada çıkacak oyunun geliri çocuklar adına yapılacak bir kemik iliği nakil ünitesi veya çocukların yakınlarının kalabileceği, çocukların rehabilite edilebileceği bir konukevinin yapımına bağışlanacak…

Keşke başka bir hayal kursaydım değil mi? Aslında hazırda bir sürü hayalim var…O hayaller için ise umutlarım var...Ne mi onlar? Klinikte yatan çocukların her birisinin tek tek hiç istisnasız hepsinin sağlığına tekrar kavuşması …Tekrar koşup gülebilmesi, arkadaşlarıyla şakalaşıp evcilik oynayabilmesi mesela...Ya da umarsızca top oynayabilmesi, koşabilmesi en önemlisi yarını düşünmeden gülebilmesi…Bir sürü mutlu çocuk hayal ediyorum…Gamzeleri olan, gözleri ışıl ışıl, aydınlık, sımsıcak hesapsız, kirlenmemiş mutlu yüzler….

Ben bu blogu hazırlarken giriş cümlelerimi çok düşündüm…Ama düşündükçe yazamadığımı fark ettim. Konu çocuklardı aslında yürekleri büyük olan onlardı…Çünkü onlar küçücük elleriyle hayata tutunma savaşı veriyordu… Ya biz? Biz ne yapıyorduk? Biz de onların yüreklerinin yanına yüreklerimiz koymaya çalışıyorduk kendimizce…

Gel de Shakespare’i kullanma … Üstadım bu sözü bana sen öğrettin…Ben de sana sesleniyorum :

“ALKIŞLAYIN BİZİ BEĞENDİYSENİZ EĞER.BİZ DE VAR GÜCÜMÜZLE OYNAYACAĞIZ SİZLERE; YARIN , ÖBÜR GÜN VE HATTA GELECEK GÜNLER… ALKIŞINIZ ARANIZA ALIP SEYİRCİ YAPACAK BİZLERİ… ALKIŞLADIĞINIZ İÇİN ARAMIZA KATIP OYUNCU YAPACAK SİZLERİ… O GÜZEL ELLERİNİZ BİZİM OLSUN, ALIN YÜREKLERİMİZİ…”